Nederlandse Vereniging Costa Blanca

Terug naar hoofdpagina

Archiefnvcb

 

Copyright © 2013 Nederlandse Vereniging Costa Blanca. Alle rechten voorbehouden.

Kwoonderbij (juni 2011)

 

KWOONDERBIJ MAAR NU FF NIET

 

Moderne tijden

Ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat heel veel 60+ers hun vrije tijd doorbrengen achter desk- of laptop. Hans Pronk zei een keer tegen mij: “Het mooiste speelgoed dat ooit is uitgevonden”. Ook de grootte van onze eigen computerafdeling liegt er niet om en spreekt boekdelen. Daarbij is de prima opvang, opleiding en ondersteuning uiteraard wel een lovenswaardige en onmisbare bijkomstigheid. Zelf ben ik ook lid van die afdeling, maar eigenlijk alleen maar om gebruik te kunnen maken van het www. Ik weet nog wel hoe het begon. Hoe op mijn werk ‘dat ding’ z’n intrede deed. Als tekstverwerker. Ter vervanging van de typemachine. Ik zat daar niet op te wachten. Ik had sinds kort een elektrische met een correctielint en daar had ik al moeite zat mee. Om zachter op de toetsen te slaan bijvoorbeeld. Maar verder was ik zo groots als een aap met zeven lullen op die Remmington. Ik was bang van de computer.

 

Bang van al die nieuwe – voor mij moeilijke - technieken. Net zo bang als Catweasel, vroeger op de televisie. Hoe hij schrok van een lamp. Maar mijn moderne schrijfmachine werd ‘gewoon’ vervangen en ik zat van de ene op de andere dag met twee linker handen achter ‘MS-DOS 6’. En als je met een knopje de computer aanzette flitste er eerst wat cryptische informatie over het scherm en dan zag je: C:\> (de DOS aanwijzing). En vervolgens zat ik te niksen want ik wist op geen haar na hoe ik verder moest.

 

Oude spelletjes

Over ‘speelgoed’ gesproken, word ik nostalgisch warm als ik terugkijk op mijn leven. ‘Spelen’ zou wat mij betreft, voor iedereen het enige levensdoel moeten te zijn. Alléén spelen of veel beter nog, gezellig met elkaar. Terugblikkend, en alle verplichtingen even langs de kant parkeer, zie ik mezelf in alle fasen spelend in de weer. En daar zitten ook heel ondeugende spelletjes bij. Spelletjes die jullie ook meer of minder hebben gespeeld. Spelletjes die eigenlijk niet mochten omdat we te jong waren, door de veldwachter verboden of volgens het waarde en normen systeem van toen niet door de beugel konden. Maar juist die spelletjes brachten de lol, de gein en het noodzakelijk avontuur. Daar werd je blij van. Later, toen het allemaal mocht, toen niemand ons meer op het matje riep, niemand langer boos werd, was de spanning en de lol eraf. Vaak nog wel leuk en gezellig maar die kik van toen is niet meer. Vooral die lol met anderen. Aan deurbellen trekken, een portemonnee vlak voor een bukkende oude man wegtrekken, voor andermans deur voetballen, in gemeentelijke bomen klimmen. Allemaal stoute spelletjes met anderen. En zo waren er ook spelletjes die ik alleen met het vriendinnetje van dat moment deed. Ook heel erg spannend. Maar door de jaren kwam de wijsheid en daarmee de relativering. De relativiteit, de beperkte waarde van alles. Maar het spel is gebleven en vraagt om sportieve deelnemers.

Aart