Nederlandse Vereniging Costa Blanca

Terug naar hoofdpagina

Archiefnvcb

 

Copyright © 2013 Nederlandse Vereniging Costa Blanca. Alle rechten voorbehouden.

Kwoonderbij (juli 2011)

 

KWOONDERBIJ MAAR NU FF NIET

 

Informatie en reistip

We wonen er binnenkort weer bij. Onze overwinter - heenreis naar Alfaz is reeds geboekt. Vijfenzeventig Euro per persoon, inclusief 10 kg handbagage, maar zonder ruimbagage. Indien mét, moet er wat worden bijbetaald. Dat is nieuw. Ook nieuw is – gepland maar nog (even) niet geboekt – een tussendoor tripje om in La Villa Joiosa de (zee) strijd tussen de Moren en de Christenen gade te slaan. Op het strand. Op een zekere datum, elk jaar, ‘s morgens om vijf uur. Altijd ’s zomers. Altijd wanneer wij er net niet zijn.

 

De meeste van jullie trouwens evenmin. We zagen daar wel altijd de schepen liggen. Achter een muurtje in de buurt van waar de Amadoria in zee komt (kwam). Nooit in gebruik gezien, die schepen, maar dat gaat dan dit jaar veranderen. We houden wel van een stevig mannengevecht. De vrouwen zullen wel zenuwachtig in al die gekleurde huisjes daar, op hun dappere zeemannen zitten te wachten. En die vrouwen heb ik nodig als bruggetje naar hetgeen ik eigenlijk wil zeggen. Dat ik daar al die regels voor nodig heb is op zich een beetje zielige gebeurtenis, maar komt dan weer omdat ik man ben. En mannen zijn niet zelden een beetje zielig. En die ‘kleinheid’ is te wijten aan hun (meestal) veel te grote ego. Nu is een gevoel van eigen waarde in beginsel niet verkeerd, maar bij nogal wat mannen is het niet zelden veel te groot. Ook bij mezelf. Mannen waarvan het ego wat kleiner is zijn veel leuker en gelukkiger.

 

De vrouw

 

 

Aletta Jacobs

 

 

U begreep het al. Steeds vaker bewonder ik de vrouwen binnen mijn gehoor- en gezichtafstand. Steeds meer vrouwen zie en hoor ik hun woordje doen en bijna meestal vind ik dat ze dat beter doen dan de mannen. Ik moest daar aan denken toen deze week weer een vrouw in Amerika zich presenteerde als presidentskandidaat. Maar meer nog, als ik onze vrouwelijke ministers, en ook vrouwen met andere beroepen (expertises) hun verhaal hoor doen. Zelfs bij Knevel en v.d. Brink (EO) blinken vrouwen uit door hun verhaal over de ‘werkelijkheid’. Ook over de landsgrenzen. “Zij proberen steeds meer de macht over te nemen”, zou een citaat kunnen zijn van een bange man, waarvan (het citaat) ik “de macht” in twijfel trek. Vrouwen zijn namelijk niet zo uit op macht. Vrouwen willen delen en zoeken deelgenoten. Terwijl mannen hun uiterste best doen om het zo alleen mogelijk voor het zeggen te houden. En met dat soort mannen kom ik steeds vaker in een gevoelsvacuüm. Ik wacht dan ook al een poosje hoopvol op een vrouwelijke Franse president. En overal waar het nu mis aan het gaan is, in al die landen waar het rommelt, zijn mannen aan het bewind. Mannen met een ego van hier tot Benidorm. Mannen met hun mannelijke knechten. Op plekken waar vrouwen niet mogen autorijden, soms zelfs hun gezicht niet mogen laten zien. Ik weet bijna zeker, dat vrouwen, waar ook ter wereld, tot een betere oplossing zouden komen.