Copyright © 2013 Nederlandse Vereniging Costa Blanca. Alle rechten voorbehouden.

Nederlandse Vereniging Costa Blanca

Terug naar hoofdpagina

Archiefnvcb

Kwoonderbij (19 juli 2011)

 

KWOONDERBIJ MAAR NU FF NIET

 

Nederland

Zojuist heb ik de gevolgen van het noodweer van gisteren een beetje gecorrigeerd. De rozenstruik met nog enkele roosachtige restanten was zo goed als geheel van de rozenboog voor de voordeur gestormregend. In of uitgaan was slechts mogelijk op de knieën waardoor bezoek uitbleef, hetgeen bij een enkeling wel goed uitkwam maar intimi buitensluiten kost vriendschap en dat is wel het allerlaatste waarop een mens zit te wachten. Zo, ook deze lange laatste zin staat weer achter het glas, of iets wat daar op lijkt, van mijn monitor. Vroeger stond zoiets op papier zo u weet maar dat is al enkele jaren niet meer het geval. Evenmin kwam het bij u thuis noch in de bus noch in de email – box maar eveneens achter glas of plastic of iets anders doorzichtigs.

 

Pas wanneer u het uitprint komt het op papier. Bij nader inzien word ik echter een beetje benauwd over het bestaansrecht van dit schrijven. Het zou me niet verbazen als het een houdbaarheidsdatum heeft van zeer korte duur. Soms heb je dat wel eens. Dan laat je de gedachten zomaar de vrije loop en intussen bewegen je vingers – twee in mijn geval – wat rommelig over de toetsen en plots staan er regels waar eigenlijk niemand op zit te wachten. Maar om ze nu ook allemaal weer te ‘deleten’ gaat me eigenlijk ook een ietsepietsje te ver. Vooral omdat het al de twaalfde regel is. En dit de laatste van het bovenste stukje van mijn maandelijkse bijdrage aan de nieuwsbrief of de site is.

 

De wereld

In dit tweede deeltje vraag ik me ten beginne af, hoe serieus iets moet zijn om met enig plezier gelezen te worden. In het echt zit ik op dit moment namelijk ook nog te luisteren naar de kerkklok die na een eredienst een drieënzestigjarige buurtgenoot naar de begraafplaats begeleidt. In de stoet erachter loopt een zoon die een paar jaar geleden samen met zijn vader achter de stoet van zijn overleden moeder liep. En dat de oma van die zoon, haar zoon heeft overleefd is ook niet iets waar zij blij om zal zijn. En hier zucht ik terwijl ik met mijn hand over mijn behaarde kin wrijf. In de wetenschap dat heel veel mensen, ook nogal wat leden van de NVCB, zo’n zelfde ervaring hebben. Niets menselijks is ons namelijk vreemd. Daarom gauw naar een gezellige toekomst. Hoewel wij het eigenlijk geen vakantie meer noemen, staat ze wel weer voor de deur. We zouden nog even langs gaan bij de bruiloft van de oudste dochter van voorheen de restauranthouder van Los Rubios, maar het vliegen is deze maand zo duur dat we daar (het kan nog wel veranderen) voorlopig vanaf zien. Ter informatie, eind augustus wonen we er weer echt bij. En voor die tijd, altijd op 16 augustus, vieren Miep en ik én onze verjaardag én nemen we weer voor een maand of veel afscheid van het Hollandse thuisfront. Kom gerust langs als u in de buurt bent. Dit is voorlopig – eerst maar eens meer duidelijkheid over de toekomst van de site – mijn laatste bijdrage.

Door Aart Krijgsman